Ímugust á lyftum

Ég er núna og hef verið í hálft ár í sjálfskipuðu lyftubanni. Valur Þór notar stigann. Þegar ég sé fólk sem ég þekki nota lyftuna spyr ég það af hverju það noti ekki frekar stigann. Sumir bera það fyrir sér að þeir hafi ekki sömu kraft og ég til þess að nota stigann. Aðrir kvarta undan því að vera eftir sér þegar upp er komið. Enn aðrir ráðleggja mér að hafa það í huga að það séu ekki allir í sömu sporum og ég að vera ungur sprækur karlmaður sem heimurinn brosir við og lítur á með velþóknun. Ég blæs þó á alla slíka gagnrýni. Enda er heimurinn einungis að brosa við mér vegna hins sjálfseflandi mekanisma sem ég hef fær mér í not og felst meðal annars í því að ég ferðast upp og niður hæðir í stórhýsum með vöðvunum mínum og þjálfa í leiðinni þrek mitt, þol og hjarta- og æðakerfi. Þegar ég rekst síðan á fólk sem er bugað og brotið þá geri ég ekkert annað en að kryfja það hvað það sé sjálft í gera í sínum málunum. Enda býr manns versti óvinur innra með manni og er sú rödd sem maður heyrir hvað best í inni í höfði sínu. Að ætlast til þess að einhver utanaðkomandi aðili geti rekið þennan óvin á brott er barnaskapur og hlálegt í besta falli.

Í dag

Ég er bara ánægður.

Peningar, völd og kynlíf

Sem fyrr þá er ég að kynna mér apana og þá sérstaklega simpansana. En þeir deila 98% af erfðamengi homo sapiens og eru okkar nánustu erfðafræðilegir ættingjar. Í samfélagi simpansa er að finna alfakarl (en hér er ég ekki að tala um mína uppáhaldsapa sem eru simpansa-bónóbó-prímatar). Þetta fyrirkomulag er velþekkt hjá górillum. Alfakarlinn hjá simpönsum er líkamlega sterkur, áræðinn og kappsamari en kynbræður hans. Fyrir vikið fær hann að r**a mest af öpunum. Það sem hann fær líka er pungstrok. En aðrir kynbræður hans nálgast alfakarlinn og strjúka punginn hans til merkis um lotningu. Ég velti því fyrir mér hvort homo sapiens hafi einhvern tíman stundað þetta í denn. Eða þá hvort þessi hegðun hafi þróast út frá týnda hlekknum. Til gamans má velta því fyrir sér hvort svipuð hómóerótísk athæfi séu ekki líka stunduð í viðskiptaheiminum á meðal karlmanna.

Prímatinn sem sinnir alfadjobbinu fær ekki mikið meira að launum en það að fá meiri mök og meira pungstrok en aðrir karlapar í samfélaginu. Kannski er það þó ígildi peninganna í samfélagi homo sapiens.
Svo hefur hann líka mest um hluti að segja í samfélagi sínu. Þá virðist það mér alfaapinn vera mótiveraður af sömu hvötum og margir sem hella sig út í stjórnmálin.

Hugðarefni

Ég er hættur að fara niður á torg til þess að auglýsa tilfinningar mínar. Þýðir ekkert að stunda slíkt. Nú er ég búinn að skipta um gír og ræði einungis um hugðarefni mín. Tilfinningar eru út og hugðarefni eru inn. Það sem ber fyrst á góma er draumur minn um að búa í vegan-samfélagi. Það sem er erfiðast við að vera grænmetisæta er hið félagslega. Að vera vegan á Íslandi er auðvelt ef maður heldur sig heima hjá sér. Ef maður þarf að eyða eins og sólarhringi að heiman þá verður maður svangur. Íslendingar með sína hvalveiðistefnu eru ókurteisir við grænmetisætu. Því myndi ég vilja búa í sjálfbæru vegan-samfélagi. Það er minn draumur.

Annað sem mig langar til að gera, er að hlaupa maraþon. Þetta er ég að hugsa um og sagði pabbi mínum í gær frá þessum draumi mínum. Hann tók vel í það og sagðist hafa trú á mér. Ég hleyp núna leikandi létt 10 km. Því er um að gera að þjálfa sig upp í 20 km og taka síðan maraþonið og forngrikki.

Tunglsljós

Í dag er fullt tungl samkvæmt Almanaki Háskóla Íslands. Maður verður þó örugglega ekki mikið var við það útaf veðrinu, en frá 18.00 til miðnættis verður alskýjað með töluverðri úrkomu. Tunglið var hins vegar nokkuð flott í gærkvöldi þegar ég fór út til að skokka rúma sjö kílómetra. Í Elliðaárdalnum þar sem ég skokkaði er aðstaða fyrir hreyfingasinnað úthverfisfólk til að gera magakviður, armbeygjur, armhýfur og teygjuæfingar. Þá stoppaði ég þar í tunglsljósinu í tíu mínútur til að nýta mér þessa bekki og stangir. Það var vel. Þar sem maður verður kannski ekki var við tunglið, getur verið að það sé þá alveg eins gott að hlýða bara á gullfallegt lag eftir Bob Dylan um tunglskinsljósið. Þetta lag kom fyrst fram þegar platan Love and Theft kom út þann 11. september 2001.

Góð ræða

sem ég hef ætlað mér að pósta hér í dálítinn tíma.

Charlie Chaplin gerði The Great Dictator árið 1940. Það var fyrsta talmyndin hans. En talmyndir höfðu þá dóminerað kvikmyndaiðnaðinn síðan sú fyrsta leit í dagsins ljós árið 1927, The Jazz Singer. Chaplin stóð þó lengi í þeirri meiningu að kvikmyndir væru látbragðslist. Það blossaði upp í honum einver bullandi íhaldssemi þegar talmyndirnar komu fram. Hann lét þó undan að lokum og ég verð sjálfur að segja Chaplin það til tekna að þöglumyndirnar hans sem hann gerð á meðan aðrir gerðu talmyndir eru með því flottasta sem kvikmyndalistin getur boðið upp á. Í kvikmyndinni The Great Dictator leikur Chaplin einræðisherrann Hynkel sem er að miklu leiti byggður á Adolf Hitler. En Chaplin og Hitler voru lengi vel samferðamenn í gegnum lífið, það er að segja þangað til Hitler skaut sig árið 1945. Þeir komu báðir úr jaðri samfélagsins, fæddir í Evrópu, sama ár, sama mánuðu með - held ég - tíu daga mun. Umrenningur Chaplins sportaði einnig yfirvaraskegg sem Hitler átti eftir að eigna sér.

Tvífari Hynkels flytur ræðu í myndinni sem er fullkomnlega out-of-character Hynkels og erfitt að ímynda sér að Hitler hefði nokkuð tímann flutt. Því í ræðunni hefur átt sér stað fullkomnlega pólitískur viðsnúningur. Þarna er í raun og veru Chaplin sjálfur að útskýra sínar eigin pólitísku skoðanir. Chaplin stoppar í raun allan framgang sögunnar með því að flytja ræðu í sinni fyrstu talmynd. Sumir fræðimenn hafa gagnrýnt þetta. Ég er þó ekki fylgjandi þeirri skoðunum. Mér hugnast mjög vel ræðan hans Chaplins.

Að ramba sinn réttlætisveg

Ég er uppfullur af allskonar meiningum sem hollt væri fyrir mig að vera duglegri að skrifa hér svo ég týni ekki alveg viti mínu. Jafnvel þó raunin sé sú að ég muni aðeins 10% meininganna þegar ég loksins sest við tölvuna þá kalla ég það góðan árangur. Efst í huga mínum eru þó þær myrku miðaldir sem við upplifum í dag. Í þessu landi gætu dómarar alveg eins verið feitir, drykkfelldir og múturþægir hollvinir ríkisbubba. Hér eiga að vera borgaraleg lög sem rituð eru í þykk bindi sem eru flokkuð og skráð. Eða svo skil ég allavega. Lagabókstafurinn er þó hliðhollari sumum en öðrum og stafar það líklega af líffræðilegum ástæðum. Hin eiginlegu lög eru rituð í gen lífvera sem ráða því hvernig spilast úr hlutum í þessari jarðlegu vistarveru. Ég hygg að það sé einungis á færi engla í hinum ósýnilega heimi sem menn hafa nefnt himnaríki að tækla eitthvað sem kallast getur lagakerfi með blindri réttlætisgyðju í fararbroddi. Í þeim heimi er hins vegar lagakerfi óþarft og því hygg ég að sú mannlega uppfinning sé í raun að einhverju leiti tilkomin til að hygla öðrum á kostnað annarra. Að því sögðu get ég eiginlega ekki fallist á það að lögin séu hinn eiginlegi grundvöllur uppbyggingar á samfélagi. Ég hneigist að því að hafa meira álit á mönnum eins og Sævari Marínó Ciesielski heldur en hæstaréttardómurum eða löggæslumönnum. Þeir virka á mig sem heiðarlegri menn þó þeir eyði lífum sínum fyrir utan lögin.