Í nótt dreymdi mig að ég væri manna færastur á Íslandi & fljótastur að fljúga mini-svifdrekum. Þá flaug ég yfir fjöll og skóga. Mín sem ég má ekki nefna á nafni var meðal dómara og í leiðinni vitni að þessu. Hún var þarna á meðal annarra herramanna. Og ef flugtilburðir mínir hrífðu hana ekki gat ég fleira. Því eftir flugið sýndi ég henni mína eindæmu hæfileika við að aka strætisvagn sem hún þurfti hafa not af. Þá í stað þess að vera fremst við akstur sat ég í miðjum vagninum. Í stað þess að vera vinstra megin var ég hægra megin. Í stað þess að horfa fram horfði ég á umferðina fyrir aftan mig. Þegar ég setist reyndar í hið hefðbundna ökusæti varð ég glataður ökumaður. Í gærkvöldi fyrir svefn postaði ég á facebook lagið óviðjafnanlega In Dreams með Roy Orbison. Það er líklega því að þakka draumnum með minni fyrstu og síðustu.
Í gær eftir vakt á krabbameinsdeild skrapp ég á Serrano til að fá mér einn grænmetisburrito fyrir svefninn. Ég á svo erfitt með að sofna ef ég er svangur. Þá í röðinni var ein kona á undan mér. Hún sagði þegar ég nálgaðist: "komdu ekki nálægt mér." Ég sagði bara ókey og tók eitt stórt skref aftur á bak. Ég ætlaði ekkert að fara rökræða við einhverja antisósjall manneskju. Þá tilkynnti hún mér til útskýringar að hún væri með svínaflensuna. Þá var mér slétt sama hvar ég stóð. Mér finnst persónulega að hinn almenni maður eigi lítið að vera pæla í svínaflensunni. Það er meira fyrir heilbrigðisstarfsfólk að gera. Alþýðumaðurinn hefur nóg á sinni könnu. Þó verð ég að viðurkenna að ég var mjög hysterískur gagnvart fuglaflensunni árið 2004. Þá var ég lítið búinn að lesa mér til um heilbrigðisvísindi. Ég sá alltaf fyrir mér að það væri bara spurning um daga hvenær fuglaflensan myndi stökkbreyttast og þá myndi tíundi hluti mannkynsins þurkast út á misseri eða ári. Ég var viðbúinn þessu og farinn að pæla í spritti, maska, hönskum og dósamat. Einnig sá ég það að ég gæti ekki tekið strætó vegna samferðafólks og þyrfti að taka fram reiðhjólið til að komast í vinnuna. Með Jóhannes Kalvín í hjartanu var þetta bara lógískt að álykta. Mér fannst við orðin svo yfirgengilega mörg og heimsk (um 6,5 milljarðir vitleysinga) á þessari menguðu strönd sem við köllum jörð. Nú þyrfti að jafna reikninginn og lækka fjöldan var ég sannfærður um. Það væri líklega af hinu góða. Á þessum tíma var hins vegar góðæri. Þegar öðrum líður vel líður mér illa. Nú þegar öllum líður illa er ég bara kátur. Mér finnst ICESAVE vera með því betra sem hefur komið fyrir íslenska þjóð í langan tíma og þakka útrásarvíkingunum fyrir þá góðu gjöf.
Þegar ég var 18 ára gamall keypti ég mér tannbursta. Þetta var öðruvísi tannbursti en þeir sem ég hafði keypt fyrir eða átti eftir að kaupa seinna. Þetta var svokallaður harður tannbursti. Fljótlega eftir að ég var byrjaður að bursta tennur mínar með þessum tannbursta fór að blæða í tannholdi mínu í efri gómnum. Þetta ágerðist og ég fór til tannlæknis til manns sem var mikill heiðursmaður og mannvinur en er nú látinn. Hann sagði mér að ég væri kominn með sýkingu og ég þurfti að gæta mín. Nú ætti ég að passa að bursta tennurnar bæði á morgni og að kvöldi og að ekki gleyma að nudda pínulítið tannholdið. Því ef tannholdið væri ekki örvað væri hætta á að sýkingin ágerðist. Það gleymdist hins vegar að taka með í reikninginn að á þessum tíma var ég seinþroska unglingsstrákur og fullkominn óviti. Ég átti auðvitað að nudda tannholdið með extra-mjúkum tannbursta. Ég var hins vegar ekkert að hafa fyrir því að skipta um tannbursta sem var upptökin að öllum þessum tannholdsóförum. Ég reif úr mér tannholdið á hverjum einasta morgni og hverju einasta kvöldi allt sumarið 1998 og spýtti því hreinu rauðu út úr mér í vaskinn. Þá átti ég að lokum að nota Hexadent.
Ég fór að lokum í nýja meðferð. Þar átti ég að setja gel á tannholdið mitt en ég man ekki lengur hvað það gel hét. Mikilvægast var að ég mátti ekki bursta í mér tennurnar fyrst um sinn. Ég var búinn að vera of duglegur af því og þarna voru teknar fyrir mér hendurnar. Að lokum komst þetta í lag en mikið af tannholdi mínu og sérstaklega í efri gómnum var nú horfið. Ég hugsaði þá á þessum tíma með mér að ég yrði líklega kominn með falskar tennur áður en ég yrði þrítugur. Nú er ég hins vegar að verða þrítugur og er það ástæðan fyrir því að ég er að rekja þessa sögu og ég er ennþá með allar tennur mínar. Þó er ég manna duglegastur að búa til skemmdir á tönnum mínum og er alltaf með slíka þegar ég fer til tannlæknis á sex mánaða fresti. En sýkingin hefur ekki komið aftur. Enda nudda ég alltaf tannholdið mitt einu sinni til tvisvar á dag með tannþræði.
Á myndinni hef ég teiknað strik þar sem tannholdið hættir.
Nú hef ég aðeins fengið að kynnast hinum og þessum sómatískum sjúkradeildum á LandSpítali-Háskólasjúkrahús. Þá í gegnum verknám og leiðbeinanda. Ég hef alltaf skoðun á því hvernig verkleg kennsla fer best fram. Mér virðist sem svo að sumir hafi meiri áhuga á að vera prófdómari heldur en kennari. Þá á ég nemandinn að sýna það sem ég kann og vinna verkin án þess að hafa fengið leiðsögn. Þegar ég er síðan búin að þeim er farið yfir allt það sem ég gerði rangt. Þetta er samt klárlega hlutverk kennara háskólans að framkvæma og þeirra sem gefa mér einkunn. Ég skil samt vel þessa tilhneigingu. Það er flóknara að útskýra það sem maður framkvæmir heldur en einungis framkvæma. Maður er fljótari að klæða sig á morgnanna ef maður þarf ekki að útskýra hverja athöfn fyrir sig og af hverju maður fer í sokkana fyrst. Því er náttúrulega miklu auðveldara að vera ekkert í þeim business að vera veita leiðbeiningar.
Nú er það einnig svo að ég hef persónulegan ávinning af því að gerast hjúkka. Ég er ekki bara mótiveraður af guðsendri hjálpsemi. Ég sá fyrir nokkrum árum á borði leik sem gæti komið mér til manndóms. Mér langaði til að verða eitthvað. Annars var ég kominn á þá skoðun að ég myndi daga uppi sem aumingi og vitleysingur. Ástæðan fyrir því að ég hef svona mikla skoðun á því hvernig kennarar koma fram við nemendur er að ég er með athyglisbrest og hef lengi verið mjög uppsigað við regluveldið sem skólakerfið er. Það er einnig svo að þegar ég tel einhvern hafa gert mér rangt með framkomu sinni er ég fljótari að ávíta sjálfan mig heldur en viðkomandi aðila. Það er vegna þess að ég tel það alls ekki ólíklegt að ég sé verri maður en náungi minn. Þó svo hið gagnstæða væri síðan rétt myndi einungis meistari meistaranna kveð upp dóm um það. Hugsunin er honum Jóhannesi Kalvín að þakka sem skýtur oft upp kolli sínum í sálu minni. Enda skrifa ég glaður undir útvalningarkenningu hans og umbótartillögur í siðferðismálum. En hvað svo sem líður þeim skakkaföllum sem mitt þrútna egó verður fyrir veit ég að ungir menn sem kvarta yfir gömlum konum þykja seint komast til manndóms. Því ætla ég hérna að stoppa.(Það er að segja allir sem komast þangað.)
Ég er svo þreyttur. Það er alltaf vinnan. Ég er skila verkefnu. Ég er í prófum. Ég er óskipulagður. Núna skoða ég hvernig það er að vera hjúkka á krabbameinsdeild. En þar er ég í verknámi þessa dagana og meðhöndla allskonar eitursterk lyf. Í matavörubúð eftir erilsaman dag sá ég Cry Baby með Johnny Deep og Traci Lords til sölu og ákvað að kaupa hana. Traci Lords er náttúrulega fræg fyrir að hafa farið í pornóið 14 ára gömul með fölsuð skilríki á níunda áratugnum. Fljótlega eftir að hún varð pornóstjarna komst upp um aldur hennar og kvikmyndir hennar teknar af markaði í Bandaríkjunum. Meðal umrædda verka voru Sister Dearest, Those Young Girls og Educating Mandy. En þær lifa hins vegar allar góðu lífi í dag í Evrópunni siðlausu þar sem þangað til nýlega Roman Polanski gat strokið höfuð sitt frjáls maður. Johnny Deep er síðan öllum kunnugur og fá orð þarf að hafa um hann. Það muna allir eftir honum sem Don Juan DeMarco, Benny í Benny and Joon eða furðufugl í kvikmyndum Tims Burton. Cry Baby er tímamótaverk frá 1990 eftir hinn óviðjafnanlega John Waters. Ég er að hugsa um að byrja á henni núna áður en ég fer að sofa.
Á rölti mínu á förnum vegi í dag kom ég sem endrum og eins að litlum fugl. Hann var að baða sig. Að sjá fugla baða sig er eitt af því fallegra sem ég sé. Þeim virðist finnast það svo gaman. Ég reyndi að grípa andartakið með gemsa mínum og zoomaði þá eins og ég gat. Svo gekk ég aðeins nær en þá flaug hann jafnfljótt í burtu.
Hérna er páfagaukurinn minn. Hann er alltaf fyndinn. Þarna er hann í rólu að næra sig. Þá þarf hann að halda jafnvægi og tel ég þetta vera góða leikfimi fyrir leggi hans.
