Ímugust á lyftum

Ég er núna og hef verið í hálft ár í sjálfskipuðu lyftubanni. Valur Þór notar stigann. Þegar ég sé fólk sem ég þekki nota lyftuna spyr ég það af hverju það noti ekki frekar stigann. Sumir bera það fyrir sér að þeir hafi ekki sömu kraft og ég til þess að nota stigann. Aðrir kvarta undan því að vera eftir sér þegar upp er komið. Enn aðrir ráðleggja mér að hafa það í huga að það séu ekki allir í sömu sporum og ég að vera ungur sprækur karlmaður sem heimurinn brosir við og lítur á með velþóknun. Ég blæs þó á alla slíka gagnrýni. Enda er heimurinn einungis að brosa við mér vegna hins sjálfseflandi mekanisma sem ég hef fær mér í not og felst meðal annars í því að ég ferðast upp og niður hæðir í stórhýsum með vöðvunum mínum og þjálfa í leiðinni þrek mitt, þol og hjarta- og æðakerfi. Þegar ég rekst síðan á fólk sem er bugað og brotið þá geri ég ekkert annað en að kryfja það hvað það sé sjálft í gera í sínum málunum. Enda býr manns versti óvinur innra með manni og er sú rödd sem maður heyrir hvað best í inni í höfði sínu. Að ætlast til þess að einhver utanaðkomandi aðili geti rekið þennan óvin á brott er barnaskapur og hlálegt í besta falli.