Göngutúr í Reykjadal

Á meðan heimurinn frétti af dauða Michaels Jacksons síðasta fimmtudag var ég í gönguferð rétt utan Hveragerði í Reykjadal. Þar þrammaði ég um í ýmist súld eða rigningu ásamt nokkrum vinnufélögum. Ég tók einnig nokkrar myndir:



Undir lokin böðuðu sig allir í náttúrulegri heitri á sem þar er að finna nema ég. Mér fannst ferðin hafa gengið of hægt og vildi flýta henni meira. En ég vildi með engu móti vera valdur þess að ferðin tefðist meira og varð því að vera í öllu búinn að spretta úr spori á hverri stundu. Eftir á að hyggja hefði ég nú alveg geta baðað mig í þessari blessuðu á.

Svín, hani, kindur og þorskur

„Nun kann ich euch in Frieden betrachten; ich esse euch nicht mehr,“ þýddi ég: „Nú get ég horft á ykkur í friði; ég borða ykkur ekki lengur“. Ég var að hanna bol (á mynd) með þessari tilvitnun á Merkt.is. Tilvitnunin sem er fræg hef ég lengi haldið upp á og er eignuð Franz Kafka. Hins vegar er það svo að orðin finnast hvergi í skrifum síð-módernistans, hvorki í skáldskap né bréfum. Kafka á að hafa sagt þetta í Berlín þegar hann horfði á fiska í fiskibúri í viðurvist náin vinar síns Max Brod og kærustu hans Elsu. En Max Brod eins og frægt er gaf út skáldskap, bréf og dagbækur Franz Kafka eftir dauða höfundarins og gegn óskum hans. Orðin eru að finna í bíógrafíu sem Max átti eftir að skrifa um Franz Kafka. Svo fann ég þessar fínu myndir af svínum, hana, kindum og þorski og splæsti með.

Michael Jackson

Um þessar mundir syrgir heimurinn Michael Jackson og finnur í leið til hlýju. Ekki vil ég vera undanskilinn henni enda búinn að hugsa mikið til Michaels síðustu daga. Mig minnir að hápunktur aðdáunar minnar á Michael Jackson hafi verið 1989 en þá var ég níu ára gamall og tignaði hann. Það var Jackson-þema í herbergi mínu og ekkert annað komst að. Það voru einungis myndir af honum upp og svo átti ég kasetturnar mínar sem geymdu einungis tónlistina hans. Ég átti Bad og Of The Wall en líka Thriller kóperaða ásamt öðrum upptökum. En ég eyddi mörgum stundum í að hlusta á þessa músík og spóla fram og til baka á snældunum. Mér fannst hann vera minn guðlegi stóri bróðir. Ég man hins vegar vel að foreldrum mínum fannst hann hins vegar óhugnalegur. Ég átti að líta upp til verkanna sem hann gerði sem barn og unglingur. En foreldrar mínir sáu augljóslega hversu mikil sorg var komin yfir mannskepnuna eftir unglingsárin. Ég hafði hins vegar ekki þroska né skilning til að sjá það. Ég hélt alltaf að Michael Jackson væri unglingur þó hann hefði árið 1989 orðið 31 árs gamall. Einnig hélt ég að hann væri hvítur. Ég var ekki kominn lengra í færni minn til að draga ályktanir og þegar ég sá gamlar myndir af honum hélt ég annað hvort að hann væri sólbrúnn eða eitthvað væri að myndavélinni. Michael Jackson var eins og í laginu sem Haukur Morthens söng fræ sem fékk þann dóm að falla í jörð en verða aldrei blóm. Hann var lítið barn sem aldrei varð að manni.

Á myndskeiðinu flytur Michael Jackson lagið „Smile“. En tónlistin er eftir Charlie Chaplin sem hann notaði í kvikmyndinni sinni Modern Times frá 1936. Seinna sömdu einhverjir texta við músíkina og er þekktasta útgáfan líklega í flutningi Nat King Cole.

Sárþjáður og slímugur

Nú hefur annar páfagaukur minn átt það til að þekja sjálfan sig með slími. Ég veit ekki hvernig hann fer að þessu. Hann hefur gert þetta örsjaldan eða fjóru sinnum og ég hef ekki enn séð hann framkvæma þennan gjörning. Lætur hann hinn páfagaukinn gubba á sig? Gubbar hann á spegilinn og nuddar sig síðan uppúr því? Þetta er ráðgáta sem ég fæ ekki í botn. En eitt vill páfagaukur minn ekki gera þegar hann er svona alslímugur og það er að leika sér. Það sést að hann er ekki eins höfðingjalegur og aðra daga. Tvennt á þessu myndbandi er að hann kúgast sem hann stundar ekki venjulega. Einnig sést hann hjúfra sig upp að mér og þá skilja þetta slím eftir á hálsinum. Ég lét það náttúrulega eftir mér að vera mjög caring.

Svo kemur hjálpin frá litla álfinum

Núna á ég eftir fjórar fontex-töflur af 390 sem læknirinn ávísaði mér með síðasta lyfjaskammti. Þær duga næstu fjóra daga. En mér reiknast að ég sé víst búinn að innbyrða rúmlega 900 töflur frá upphafi. Þá verður það að segjast að ég sé búinn að styðja vel við lyfjafyrirtækið Eli Lilly & Co. sem Bush-feðgarnir greiddu veginn fyrir duglega. Mögulega ætti ég að taka á honum stóra mínum, en ég er ekkert alveg að vilja að fara í þá glímu strax. Vandamálin mín* eru tilkomin þar sem ég var blómið sem sprakk út síðast. Þetta hafði í för með sér að ég varð dálítið vanstilltur í kringum öll hin blómin. Svo hef ég allar götur síðan átt það til að vera ásóttur af óvelkomnum pervertískum kynferðishugsunum. Þessir illu vættir sem heimsækja mig gjarnan þegar húmið færist yfir fara illa í sálartetrið. En sálin þarf síðan að hafa sig alla í að viðhalda mér sem sjálfbærri rólyndisveru.

*Og öll eigum við okkar vandamál, heyr, heyr, heyr!

Örstutt hugleiðing um frjálsan vilja

Ég horfði á skemmtilegan þátt af Star Trek í gærkvöldi. En hann hét „The Enemy Within“ og var skrifaður af Richard Matheson (I am legend). Í stuttum úrdrætti: Bímtækið hjá viðgerðamanninum Scotty er bilað. Þegar James T. Kirk er bímaður af plánetu upp í skip skiptist hann í tvennt. Út úr tækinu kemur góður James T. Kirk og vondur James T. Kirk. Hins vegar er það svo að hinn góði James T. Kirk, eins mikið gæðablóð og hann er, er gjörsamlega frumkvæðalaus og ófær um að stjórna Enterprise. Kenningin er sú að frumkvæði tilheyrir hinu vonda í sálinni. Þessari kalvinísku hugmynd um að mannskepnan sé dæmd til að haga sér illa er ég hjartanlega sammála. Ef maður er ekki dálítið vondur strákur hefur maður enga leiðtogahæfileika. Þá getur maður bara eytt dögum sínum í heilsubúð að rækta lífrænt grænmeti. Til bóta þá endaði þátturinn á því að hinn vondi James T. Kirk og hinn góði voru bímaðir saman aftur til baka og runnu þá saman í einn James T. Kirk. En það verða að teljast góð málalok. Það er ekki bara vegna þess að skrattinn getur þá potað heitu í rassinn á englinum og ögrað áfram. Heldur líka vegna þess að hinn góði hefur þá fulla færni á að verða konungur sálarinnar og haldið þannig hugmyndum og verkum hinn aðilans í skefjum.

Anþem

Alltaf skal mér finnast hún Jóhanna forsætisráðherra minn Sigurðardóttir alveg yndisleg. Hún stappar í manni stálið og hughreystir. Fólk í samfélaginu hefur nú sem aldrei fyrr látið reiði sína fara með sig í gönur. Margir sjá ekki lengur. Margir eru orðnir blindir. Sumir vilja ekki sjá. Menn keyra niður hús og lögreglumenn. Margir eru líklega að búa til mólotov-kokteila heima hjá sér og safna stórum gróthnullungum og stálrörum. En Jóhanna í þessu umsátursástandi er pollróleg og handviss um í hvaða átt skal stefna. Ekki grunar maður hana um græsku ólíkt öðrum gráðugum stjórnmálamönnum. Svo ég tali nú ekki um lýðskrumara eins og þessi litli gargandi með silfurskeiðina Svikmundur Davíð í Framsókn. Nei, Jóhanna stendur fyrir önnur lífsgildi. Ástandið er ekki alslæmt þar sem við erum með þá hæfustu í stól forsætisráðherra.

Í morgunsárinu

Nú fer að líða undir lok sumarfrí míns. Í morgun var ég eins og fyrr kominn snemma á fætur og farinn að hlýða á Útvarp Sögu. Svo nota ég tíma minn í að hugsa um hinar ýmsu atburðarásir og þá í ljósi orsakar annars vegar og afleiðingar hins vegar. Þess á milli drekk ég te. Svo fæ ég mér oftast smá blund rétt undir hádegi. Þema sumarfrí míns hefur verið sjálfsræktun. Í miðdeginu hef ég yfirleitt tekið leikfimisæfingar og í framhaldi af því séð um tiltekt. Ég hef fullan hug á að fara í leikfimissal sem ég hef afnot af eftir hádegisblundinn minn. Í gær fór ég í sjósund og tók þar um það bil 200 metra og hef fullan hug á að gera slíkt hið sama á morgun. Einnig hefur mér í sjálfsræktinni gefist tími til að huga að lífsgildum mínum. Hvers kyns mataræði er best fyrir mig? Hver eru áhrif min á umhverfið og samfélagið? Hver eru frumefni mín? Salt? Mold? Ég fæ ekki endanleg svör við þessum spurningum þó þær knýji á mann. Mér er hugsað til meistara minna og vina um leið og ég leita mér andlegrar fróunar.

Sé enga ástæðu til að láta móðga mig

Ég var búinn að lofa sjálfum mér að fara ekki í Kolaportið. Mér finnst gaman að kaupa þar söluvarning og hef eytt dágóðum summum þar síðustu misseri. En nú eftir að harðnað hefur í dalnum hef ég haldið mér fjarri Kolaportinu. Ég ráfaði hins vegar þangað inn í dag og tók meðal annars með mér tvær plötur með Prince en fann líka elstu Star Trek þættina. Þetta var syrpa eitt af þremur sem ég fékk á 4500, en ég fyrr búinn að líta hýru auga á syrpuna í Nexus þar sem hún var á um 10.000.

Á ég að eyða peningum mínum og tíma í eitthvað annað en Star Trek? Á ég að gera eins og mamma mín segir og fara út á lífið? Ekki vera svona mikill Vulcan og uppstífur. Er peningum mínum betur varið þannig? Það held ég ekki vegna þess að vegurinn sem Vulcanar ganga er göfugur lífstíll.

Sjálfsmynd: ég sem Vulcan. Mér finnst ég fáránlega líkur Leonard Nimoy. Það er eins og við séum tvífarar.

Vegan – ekki hægt að tapa

Nú segja mér margir bæjarbúar að þeir harmi aukakílóin sem þeir beri á sér. Fílingurinn er að þessi aukakíló séu eitthvað það erfiðasta verkefni sem mannskepnan tekst á við. Ég er hins vegar með lausn á þessu vandamáli og lausnin felst í einu orði: Vegan. Til eru grænmetisætur sem eru dálítið feitar en sjaldan er það svo að Veganar séu feitir. Veganar eru í raun ekki svo ólíkir Vulcönum í útliti. Vulcanar sem við þekkjum úr Star Trek bera með sér sjálfsaga sem ég tel hverjum manni hollt að hafa. Lífstíll þeirra er heilnæmur og ber vott um greind sem er homo sapiens æðri. Eins og gefur að skilja verður maður að fara eftir Vegan-lífsreglunum skilyrðislaust eins og Vulcan og ekki gera neitt sem er órökrétt af prinsipinu. En það er náttúrulega bara að því gefnu að maður vilji vera eins og Vegan eða Vulcan. Nú, ef maður hefur engan áhuga á því getur maður auðvitað bara fengið í friði að vera eitt feitt ógeðslegt Reykvískt blobb.

Hver eru síðan vaffin þrjú? Það er Vegetarian, Vegan og Vulcan.

Flokkar á grænmetisfæði
Fæðukúr	kjöt, fugl, fiskur	Egg	Mjólk	Hunang
Lacto-ovo* grænmetisfæði	Nei	Já	Já	Já
Lacto grænmetisfæði	Nei	Nei	Já	Já
Ovo grænmetisfæði	Nei	Já	Nei	Já
Vegan	Nei	Nei	Nei	Nei

*Lacto af latneska orðinu Lac sem þýðir mjólk. Ovo af latneska orðinu Ovum sem þýðir egg eða eggfruma.

En af hverju spyrð þú þá, verður maður grannur af því að vera Vegan? Jú, það er vegna þess að meltingarvegur homo sapiens eru heilir níu metrar á lengd. En það væri mjög langt fyrir kjötætu sem væri ekki stærri í umfangi en homo sapiens. Þetta gefur dýrafitunni nægan tíma til að frásogast og stífla seinna æðar eða grafa grundvöll fyrir sykursýki. Svona er því ekki farið þegar maður er á grænmetisfæði sem er mjög fitusnautt. En fitusýrurnar sem finnast í grænmetisfæði eru ólíkt dýrafitu heilnæmar og passa betur við þessi löngu göng sem fara í gegnum mann. Það er bara eitt sem maður tekur eftir þegar maður er Vegan og þetta er rökrétt ályktun. En þeim mun meira sem maður borðar þeim mun meira kúkar maður. Því er það svo að ef manni finnst það niðurlægjandi og koma niður á sinni mannlegu reisn að sitja mikið og kúka þá er bara það eitt í boði að borða minna. Þá hins vegar verður maður líka ennþá grennri.

Breytingar

Það er ekki skemmtileg upplifun að sjá besta vin sinn fá bráðaóráð. En karlpáfagaukurinn fékk eitt slíkt í gær og annað alvarlegra í dag. Þetta veldur mér miklum áhyggjum. Atvikið í gær átti sér stað inni í búri hans. Þá var eins og hann væri annað hvort orðinn skyndilega blindur eða eins og hann væri ásóttur inni í búrinum af einhverri ósýnilegri veru. Atvikið í dag gerðist hins vegar þegar hann var fyrir útan búrið. Hann flaug þá gjörsamlega stjórnlaust og klessti á veggi og rúður. Hann er núna kominn með sár á gogginn. Fyrir utan þetta atvik tel ég páfagaukinn vera nokkuð hraustan miða við það sem ég þekki. Páfagaukurinn hefur alltaf virkað á mig sem fugl sem flýgur íþróttalega.

Ég veit ekki hversu alvarlegt þetta var fyrir páfagaukinn. Var þetta kannski eitthvað svipað og þegar mannskepnan er full og ógeðsleg? Þá ráfar hún um á miðri götu, oft Laugarveginum, og hrópar og bölvar út í loftið og veit lítið hvað er upp og hvað er niður. Var þetta eitthvað flipp sem endaði með glóðurauga?

Mig grunar hins vegar annað. Mig grunar að það versta sem ég gerði páfagauk mínum var að kaupa kvenpáfagauk fyrir hann sem ég gerði fyrir ári. Ég sé núna að þessi kelling var með sjúkdóma sem hún kom með á heimilið og smitaði karlpáfagaukinn með nánum samskiptum. Nú er karlpáfagaukur minn kominn með einhverskonar páfagaukasýfilis. Ef þetta er á hinum versta veg er hann kominn með óráðseinkenni sem hann á eftir að fá reglulega.

Annars eiga þessir páfagaukar erfitt. Ég hef lesið um sölu á páfagaukum á Peta.org og það er ljótur iðnaður. Ég er hálfsakbitinn yfir að hafa verslað mér tvo páfagauka. Maður á víst ekki styrkja þennan iðnað. Ef maður vill dýr á að ættleiða það. Í stórum USA-verslunarkeðjum eru páfagaukar aldnir upp í umhverfi sem er þeim mjög ónáttúrulegt. Tíðni geðveikis er há. Þeir missa vitið við að vera lengi í búri með mörgum öðrum páfagaukum sem framkalla stanslaust kliður. Svo ég tali nú ekki um homo sapiens sem hlær, gasprar og potar puttanum inn í búrið í búðinni. Páfagaukarnir verða geðveikir af því fá ekki að vera frjáls eins og fuglinn. Svo þegar fólk kaupir páfagaukana tekur oft ekki betra við því margir hleypa þeim aldrei úr búrinu. Fólk er með þá hugmynd að fuglarnir sé kynbættir í að vera einhverskonar búrfuglar.

Því hef ég í ljós upplýsinga sem ég er nýkominn með í hendurnar og stundarbrjálæði karlpáfagauks míns ákveðið að gera breytingar. Ég hef skoðað búr páfagaukanna og hef séð hvernig ég get tekið það í sundur. Þá get ég komið því upp á hillu þar sem gárarnir verða ætíð fyrir ofan mig. En þar vilja páfagaukarnir helst vera. Svo eftir að þeir eru búnir að venjast nýju staðsetningunni mun ég opna búrið og hafa það ætíð opið. En þá verður það ekki lengur eiginlegt búr. Íbúðin mín mun verða þeirra búr eða með öðrum orðum búrið mitt verður búrið þeirra.

Stunga

Eru þessir sósíaldemókratar sem sitja á alþingi að STINGA OKKUR Í BAKIÐ? Dolchstoß, Dolchstoß, Dolchstoß. Það er sagt að þeir sem vilja skrifa undir ICESAVE-samninginn vilji fara í ESB. Dýr aðgöngumiði, dýr aðgöngumiði, dýr aðgöngumiði. Er það í raun ekki svo að Íslendingar eiga enga vini. Allir sem eru ekki Íslendingar eru í raun óvinir okkar. Ég vísa því alfarið á bug að við þurfum eins og andstæðingar segja að bera ábyrgð á gjörðum útrásarvíkinganna. Það er verið að kúga okkur og STINGA OKKUR Í BAKIÐ. Dolchstoß, Dolchstoß, Dolchstoß. Við eigum ekki að fara eftir leikreglum nema okkar eigin. Mesti glæpurinn hlýtur að vera að svara ekki kalli síns þjóðernis. Maður stendur með sínu fólki. Maður STINGUR ÞAÐ EKKI Í BAKIÐ. Hinn sanni óvinurinn dvelur að innan. ðe djú...

Flottir bolir

Ég datt í morgun inn á vegan-verslanir sem selja meðal annars boli. Mér þykir bolirnir ótrúlega kúl og eru eitthvað sem ég myndi ó-svo-mikið vilja skarta á meðan ég gengi um bæinn. Þetta er nú alveg ein af uppáhaldstilvitnunum mínum frá Franz Kafka sem einn allra best skildi fáránleika lífsins. Maður á ekki að borða svín samkvæmt biblíunni því þau eru of óhrein. En svo stendur í Levaticus (þriðju mósebók) og gott ef það stendur ekki líka eitthvað um þetta efni í Deuteronomium (fimmtu mósebók) þar sem útlistað er hvað sé hrein fæða og óhrein. Ég er reyndar þeirrar skoðunar að fleiri dýr en svínið séu of óhrein fyrir manninni uppá að skera niður, eta & melta. Svínið eitt og sér finnst mér hins vegar alveg óendanlega sætt dýr sem ég myndi stoltur ganga um með mynd af á bol. Ekki það að ég vilji vera eitthvað í því að óhlýðnast. Því það var svo samkvæmt sköpunarsögunni að rétt eftir tilurð mannsins sagði guð honum hvað hann ætti að borða til að viðhalda hraustum kroppi. Það stendur á blaðsíðu tvö í minni biblíu: „Og Guð sagði: „Nú gef ég ykkur allar sáðjurtir jarðarinnar og öll aldintré sem bera ávöxt með fræi. Þau skulu vera ykkur til fæðu.““ (Genesis 1:29) Meira var síðan ekki á boðstólnum í hinum hreina Edengarði enda kannski ekki við hæfi að bjóða Adam & Evu eitthvað sem myndi bara rotna í ristlinum þeirra.

Þjóðhátíð

Í dag tók ég strætó niður í bæ. Ég ráfaði þar um og tók síðan strætó aftur til baka. Það er þjóðhátíðardagur sem ætti að vera gaman. Ég sá lúðrasveitina við Lækjatorg. Ég var hins vegar svo fúll að ég gekk upp Laugarveginn á móti straumnum. Ég hafði mp3-spilarann á og hlustaði á gamalt djass (Duke Ellington) í staðinn fyrir kliðinn.
Svo hugsaði ég um lífið.

Tími til að hugsa

Þessa dagana er hamingjuhrjólfurinn í fríi. Þá er ég annað hvort að sofa út eða að hugsa um lífið. Oftast ligg ég bara í rúminu og hef áhyggjur af dvínandi skynbragði mínu fyrir mannkyninu. Ég hef miklar áhyggjur af því hversu langt er síðan ég hef tengst annarri manneskju náið hvort sem það er kynferðislega eða heimspekilega. Svo virðist sem ég muni varla eftir því þegar ég og einhver annar fræðimaður á förnum vegi stoppuðum eitt andartak til þess eins að næra anda hvors annars. Lág ég síðan einhvern tíman í rúmi sem var gegndræpt af ástarvessum? Mögulega gerðust þessir hlutir bara í ímyndun minni. Ég er ansi hræddur um að allt það besta sé fyrir löngu farið í gegnum niðurfallið og komið út í sjó.

Saman

Evrópusambandið kemur. Það er á leiðinni og virðist fara hægt og rólega yfir fjöll og lönd. Þetta er líklega bara tímaspursmál. Ég á reyndar mjög erfitt með mig vegna biðarinnar. Svo er líka kannski spurning hvort það komist yfir Atlantshafið :( En ég hef alltaf litið hýru auga til sambandsins á meginlandinu(/löndunum). Ég þrái að vera einn af þeim stóru. Ég vil vera alveg eins og þeir. Best væri ef hægt væri að flytja Ísland aðeins nær.

Villimenn

Ég sit núna heima hjá mér og les bók sem heitir Waiting for the Barbarians. Hún er eftir John Maxwell Coetzee og kom út 1980. Alltaf getur maður reitt sig á að John Maxwell Coetzee skrifi flottan prósa. Beðið eftir villimönnunum segir sögu magisters á varðstöð í veldi þar sem orðrómur um yfirvofandi árás villimannanna er sterkur. Ofurstu einn sendur af veldinu kemur síðan á þessa varðstöð og hefur þar miklar pyntingar á barbörum til að fá út úr þeim sannleikann um „árásina“. Ofurstinn vinnur eftir miklum kvalarfræðum sem murkar lífið úr sumum og veinin á næturnar koma eitthvað við sálartetur magistersins. Ósammála aðferðafræði ofurstans framkvæmir hann misvitra gjörðir í þágu barbarastúlku og lendir þá á kant við veldið.

John Maxwell Coetzee hef ég lengi álitið fremsta rithöfund starfandi í dag. Hann er hvítur maður frá Suður-afríku og oftast álitinn eftirlendurithöfundur. Hann er fæddur 1940. Hann er grænmetisæta sem drekkur ekki né reykir og notar reiðhjólið mest sem farartæki. Maðurinn er þekktur fyrir að gæta vel orða sinna og vanda mjög til máls. En hann hlær einungis á tyllidögum.

Nýlega var gerð kvikmynd eftir dáðri skáldsögu hans, Vansæmd. En sú bók hefur farið víða og það verður að teljast vel þegar góðar bókmenntir rata á hvíta tjaldið. Ég geri ráð fyrir að maður fari að verða eitthvað var við myndina, enda var hún sýnd á kvikmyndahátíð í Kanada á síðasta ári. Myndin er með John Malkovich í aðalhlutverki.

Hraustur maður

Þegar ég kom heim í dag sá ég grunsamlegan mann fyrir utan blokkina mína. Hann sat í bílnum sínum sem hann hafði kveikt á og var að bíða. Ég gekk framhjá honum. Hann sá mig. Ég sá hann. Það sótti að mér óhugur eins og einhverjir þrír menn væru að bíða eftir mér upp í íbúðinni minni. Aumingja manngreyin hugsaði ég þegar ég var á jarðhæðinni og kallaði á lyftuna. Þeir vissu ekki hvers kyns ógnarafl þeir væru að kalla yfir sig. En þegar fyrsti maðurinn myndi birtast mér í lyftunni og rífa eyrnalokkinn úr eyranu mínu myndi ég fullur af réttlátri reiði kýla hann beint í smjattið. Þá myndi ég rífa í hárið hans og þrusa andliti hans í hnéið mitt sem ég myndi skjóta á móti. Eftir það myndi ég leggjast ofan á hann og skalla höfði hans hvað eftir annað í gólfið. En það væri bara afgreiðsla á fyrsta manninum því eftir það myndi ég arka beint úr lyftunni og inni í íbúðina mína eftir hinum tveim. Þá færi ég beint í hnífasettið mitt í eldhúsinu og myndi ekki ljúka mér af fyrr en þeir færu fljúgandi fram af svölunum mínum.

Já, þannig myndi ég fara að ef þrír handrukkarar biðu mín uppi í íbúðinni minni. Þeir myndu mögulega hafa tekið lyftuna upp til mín. En þeir myndu allir fá að fljúga niður. Ég meina, hvað hef ég gert til að eiga skilið heimsókn frá handrukkurum? Þvílík ósvífni, ágengni og yfirgangur væri það nú að senda slíka menn á mig. Ég yrði væntanlega fyrir vikið að heimsækja fjölskyldur þessara manna. Þær myndu fá heimsókn frá engli dauðans sem væri ég.

Þegar ég kom heim til mín í kvöld leið mér dálítið eins og Jacques Clouseau þegar hann kemur heim til sín og lemur þjóninn sinn Kato. Ég læddist dálítið um íbúðina mína með adrenalínið leyst úr læðingi og hjartsláttinn öran. Nú er það hins vegar allt saman búið og friður er kominn yfir mig.

Gott tré

Ég gæti lifað góðu lífi einn upp í tréi. En þróunarfræðilega höfum við það dálítið í blóðinu að vera í trjám. Mér þætti til dæmis gott að vera uppi í tréi uppá að hafa útsýni fyrir villtum kjötætum sem gætu reynst manni hættulegar. Ef einhver reyndi síðan eitthvað myndi ég dúndra einni kókoshnetu í höfuðið á þeim. Svo myndi ég velja mér tré sem ég teldi að hefði góðar rætur. En í sumum löndum einkennist það að flestöll tréin eru með frekar lélegar rætur. Þá yrði ég væntanlega að flytja úr því landi. Það er ómögulegt að geta ekki fundið sér tré sem bognar ekki þegar maður er rétt farinn að klifra upp í það. Svo er ég líka þeirrar skoðunar að lönd sem hafa ekki tré með góðar rætur eru illa leikin vegna almenns ístöðuleysis sem þar geysar. Því sjaldan er ein báran stök og stundum virðist í þessum löndum sem allt sé á reiki vegna lélegra stoða. Ég þrái að finna mér gott & traust tré þar sem ég get byggt kofa uppi í nokkra tugi metra hæð og átt heima þar einn og sjálfbær. Það er ekki að finna á þessum slóðum.

Dýrðin óumflýjanleg

Einhverjir hafa væntanlega tekið eftir því að stórleikarinn David Carradine lést nú á dögunum í Bangkok í Taílandi. Hann var 72 ára gamall. Þrennt er sagt að hafi gerst. Eitt er að hann hafi framið sjálfsmorð. Annað er að hann hafi slysast til að drepa sig við sjálfsfróun. Þriðja er að hann hafi verið myrtur. Lík hans fannst nakið hangandi í reipi inni í skáp. Skóreimar voru bundnar utan um kynfæri og háls. En margir telja líklegast að hann hafi verið að reyna að veita sér kynferðislega upplifun með því að kyrkja sig. Ein fyrrverandi eiginkona hans hefur komið fram með þá frásögn að hún hafi haft áhyggjur af því að hann stundaði kynlíf sem væri hættuleg heilsu hans.

David Carradine lék undir leikstjórn merkilegra manna eins og Martin Scorsese (Boxcar Bertha), Ingmar Bergman (The Serpent's Egg) og Quentin Tarantino (Kill Bill vol. I & II). Mér þykir hann alveg stórkostlegur í myndum þessara leikstjóra og þá sérstaklega í Eggi nöðrunnar eftir Íngmar Bergman. David Carradine var mikill andans maður sem ástundaði & helgaði sér austurlenska heimspeki. Hann er þekktastur fyrir leik sinn í sjónvarpsþáttunum Kung Fu frá áttunda áratugnum sem Shaolin-munkurinn Kwai Chang Kaín og og segir frá ævintýrum hans í Bandaríkjunum. Þó er mesti leiksigur hans líklega sá þegar hann lék Woody Guthrie í Bound for glory eftir snillinginn Hal Ashby. En þá stórmerkilegu & mannbætandi mynd ákvað ég að rifja upp í framhaldi af fráfalli leikarans.

Eftirfarandi viðtal er í sjö hlutum sem yndislegt er að hlusta á. Þetta eru hlutar VI & VII þar sem David talar um Bound for Glory, Woody Guthrie og Hal Ashby.


Stórkostleg kreppumynd til að kíkja á:

Árás

Rétt í þessu klippti ég klærnar á öðrum páfa-gauki (♀) mínum. Kellingin var ekki sátt. En mér finnst hún alltaf vera með þessar risastórar klær sem þvælast fyrir henni þegar hún þarf að athafna sig. Þó hún sé ekki vængbrotin finnst mér hún vera hálfgert fatlafól með klærnar og sé ekki hvernig annað stenst en að taka málin í mínar hendur. Ég setti því á mig tvo latex-hanska á vinstri hönd og hélt henni þar. Hanskana þarf ég til að gera bitin hennar gagnslaus. Já, nú er frá því að segja að hún er enn á lífi þó þessi hamagangur í mér fari örugglega nokkuð illa í sálina hennar. Kannski græðir hún þó eitthvað á þessu og getur notað klærnar sínar til dæmis betur við klifur í búrinu. Ég bara veit það ekki. Það er ómögulegt að segja. Núna blæs hún sig upp milli þess að snyrta fjaðrirnar enda öskuill eftir þessa árás á heiður hennar.

Eat me nerd

Í gær fór ég í fyrsta skipti í búðina Nexus á Hverfisgötu. Mér þótti nú dálítið til búðarinnar koma. Þarna voru barnaleikföng sem voru ekki sérstaklega hugsuð til sölu fyrir börn, heldur meira svona fyrir menn með arrested development. Ég hafði þó ekki nægan áhuga á að eiga plastgert Hulk-líkneski sem þarf tvö AA-batterí en það var helst eitthvað þannig sem var þarna í boði. Annars fannst mér úrvalið af teiknimyndasögum tilkomumikið. Nú er það einmitt þannig að ég er mjög heftur í þroska. Ég varð seint kynþroska - og það þurfti þá með aðstoð læknavísindanna - að svo fór að ég féll niður í greindarvísitölu. En sálfræðirannsóknir sýna að menn haldnir þessu annmarki falla úr flokknum sem þeir voru til að byrja með og fara einn niður. Fræðimenn eru samt ekki um eitt sáttir því samkvæmt geðlæknisfræðinni er svona þroski álitinn týpískur fyrir einstakling haldinn bældri samkynhneigð. Hvað sem því líður þá eiga teiknimyndasögur vel við menn með athyglisbrest. Mér finnst vel að blanda saman mynd & texta. Ég greip því bók eftir Daniel Clowes, en nafnið hans þekkt ég úr kvikmyndunum Ghost World (2001) og Art School Confidential (2006). Bókin heitir Pussey! og gef ég henni meðmæli mín.

Maður er í kreppu

Ég er orðinn svakalega þreyttur á lýðskrumurum. Ég verð æ meira sannfærður um að farvegur fyrir íslenskan Mússólíní sé til staðar. En stjórnmálamenn, fjölmiðlar og að lokum bloggarar rúlla eins og tengdir lestvagnar og koma beint í smjattið á manni. Ég ætla ekki að koma nálægt þessu pakki sem greiðir veginn fyrir sjálfum fasisma. Já, ég er ekkert að skafa af hlutunum. Ástandið er grafalvarlegt á þessu ísaköldu landi. Þegar maður heldur að hlutirnir geti ekki versnað þá gera þeir það. Það er kreppa og þegar ég er allur þá vil ég að fólk viti að ég stóð með sannleikanum og réttlætinu.

Pollý sæta

Hafi þið notað þýðingarvél sem færir eitt tungumál yfir í annað? Ég notaði slíkt í gær í fyrsta sinn. Í leit minni að enn fallegri banjótónlist freistaði ég þess að fljúga enn nær sólinni og komst ég á snoðir um safn á rússneskum vef. Ég notaði google-þýðingarvélina til að gerast meðlimur og geta niðurhalað í gegnum rússnesku samtökin. Þessi tónlist reyndist hin fegursta perla sem finnst aðeins í hinu dýpsta hafi. En þetta var hinn eini sanni "Dock" Boggs og upptökurnar frá 1927 til 1929. (Einu upptökurnar sem eru til áður en hann var enduruppgötvaður háaldraður á sjötta áratugnum af Mike Seeger.) Ég eyddi rúmum hálfum deginum í að hlusta á þessa fögru tónlist, aftur & aftur & aftur, og langt er síðan þorsta mínum hefur verið svona vel slökkt. Samfélagsskyldur mínar mættu síðan naumum afgangi af deginum sem gerði það að verkum að enginn tími gafst til að æfa sig að spila barnagælur á gítar. Að lokum fann ég þetta ótrúlega flotta myndband við ævafornri morðballöðu, Pretty Polly, í flutningi "Dock" Boggs. (Leyfi ég mér að segja að sjaldan hefur hljómað eins falleg tónlist á þessari síðu.)

We're ugly but we have the music

Ég eyddi síðasta klukkutíma í að taka í Simon&Patrick-gítarinn minn. Venjulega er ég skíthræddur við þennan grip. En ef maður nálgast hann með réttu hugarfari göfgar hann sálina svo um munar. Ég sat og spilaði meðal annars lagið „Big Big Girl (in a Big Big World)“. (Ég breytti bara textanum úr „big big girl“ í „big big boy“ enda það fallegt lag að það gengur upp án rímunar.) Blendnar tilfinningar mínar gagnvart gítarnum tengjast tel ég almennri misnotkun á honum. Oftast þegar maður sér gítarleik er það ungur karlmaður sem spilar viðurstyggileg popplög undir fögnuð aðstandenda sem eru í viðbjóðslegri ölvímu. Ef fagrir hljómar eru fyrir slysni slegnir á gítarnum má bóka eitt: Jessabel sem er alltaf á svæðinu biður um önnur óskalög sem afvegleiddir bregðast undireins við. Ég sé í gegnum Jessabel. Hún lætur sem henni sé slétt sama hvort hún sjálf eða einhver annar færi hana úr brókunum. En þar sem karlmenn standa í biðröð fyrir utan herbergi hennar getur hún fært ýmsa hluti á þær sömu óæskilegu slóðir og hún gengur. Þannig leikur þessi dama sér af því að afskræma músík. En þannig er farið fyrir gítarnum á þessum síðustu og verstu tímum. Hann er eins og skylmingarþræll og áhorfendurnir þeir sömu að kætast yfir andstygðinni. Því þykir mér heilnæmt að hlusta á tónlist sem var gerð áður en hún var markaðsett fyrir unglinga.

Banjoist supreme

Nú er ég mikið að hlusta á banjóleik. Ég komst yfir mikla snilld í dag þegar ég fann tónlist eftir Harry Reser sem voru upptökur frá 1922 til 1930. Harry Reser er sagður af mörgum banjóáhugasömum einhver fremsti banjóleikari - ef ekki sá allra fremsti - fyrr og síðar. Hann er fingrafimur náungi svo maður heldur að tveir banjóleikarar séu stundum að verki. Banjóleikur hans þykir ólíkur þeim sem einsetumenn upp á fjöllum skapa dulúðlega. Einnig þykir hann ólíkur þeim hljóm sem blúgrasstrákarnir gerðu seinna með sínum banjóleik. Sjálfum finnst mér Harry Reser hafa stíl. En þá má hins vegar spyrja hvað sé stíll? Er Harry Reser með yfirbragð sem er umfram annarra sem spila á banjó? -Skiptir yfirbragðið það miklu máli? Er ekki eitthvað annað sem skiptir meira máli? -Líklega er það þó svo að ekkert skiptir máli nema yfirbragðið þegar hvers kyns tjáning á annars vegar í hlut. En það er það sem skynfærin nema. Þau nema yfirborð hluta og Harry Resner er með flott yfirbragð.