Um viðurstyggð

„Nun kann ich euch in Frieden betrachten; ich esse euch nicht mehr,“ á Franz Kafka að hafa sagt. Ég vann nokkur sumur í pylsuverksmiðju þegar ég var unglingur. Þá voru skrokkar hentir ofan í vél ásamt fitu og kryddi og það allt saman tætt og hrært. Svo var fasið flutt yfir í aðra vél sem sprautaði því í garnir. Ég vafði þetta upp á grind og að lokum voru pylsurnar reyktar. Margir segjast ekki geta borðað pylsur eftir að hafa séð þær gerðar. Það átti ekki við um mig. Ég var ekki með neinar hugvillur um hvernig pylsur væru gerðar. Því fannst mér gaman að taka mér pásu í vinnunni til að fá mér pylsu nýkomna úr reykofninum. Svo hjálpaði ég til við að gera kæfu, bjúgur og skinku. Ég vann undir handleiðslu agaðs Austurríkjamanns sem var nærri hálfri öld eldri en ég og var alltaf kátur. En á vinnustaðnum var siður að hlæja, vera glaður og klípa aðeins í tvíhöfðavöðva upparms samstarfsfélaga sinna.
Þessum hugleiðingum fylgir því miður fátæklegt niðurlag nema það að í dag finnst mér að hægt sé að klípa of mikið í upparmstvíhöfðavöðva samstarfsfélaga sinna.