Hraustur maður

Þegar ég kom heim í dag sá ég grunsamlegan mann fyrir utan blokkina mína. Hann sat í bílnum sínum sem hann hafði kveikt á og var að bíða. Ég gekk framhjá honum. Hann sá mig. Ég sá hann. Það sótti að mér óhugur eins og einhverjir þrír menn væru að bíða eftir mér upp í íbúðinni minni. Aumingja manngreyin hugsaði ég þegar ég var á jarðhæðinni og kallaði á lyftuna. Þeir vissu ekki hvers kyns ógnarafl þeir væru að kalla yfir sig. En þegar fyrsti maðurinn myndi birtast mér í lyftunni og rífa eyrnalokkinn úr eyranu mínu myndi ég fullur af réttlátri reiði kýla hann beint í smjattið. Þá myndi ég rífa í hárið hans og þrusa andliti hans í hnéið mitt sem ég myndi skjóta á móti. Eftir það myndi ég leggjast ofan á hann og skalla höfði hans hvað eftir annað í gólfið. En það væri bara afgreiðsla á fyrsta manninum því eftir það myndi ég arka beint úr lyftunni og inni í íbúðina mína eftir hinum tveim. Þá færi ég beint í hnífasettið mitt í eldhúsinu og myndi ekki ljúka mér af fyrr en þeir færu fljúgandi fram af svölunum mínum.

Já, þannig myndi ég fara að ef þrír handrukkarar biðu mín uppi í íbúðinni minni. Þeir myndu mögulega hafa tekið lyftuna upp til mín. En þeir myndu allir fá að fljúga niður. Ég meina, hvað hef ég gert til að eiga skilið heimsókn frá handrukkurum? Þvílík ósvífni, ágengni og yfirgangur væri það nú að senda slíka menn á mig. Ég yrði væntanlega fyrir vikið að heimsækja fjölskyldur þessara manna. Þær myndu fá heimsókn frá engli dauðans sem væri ég.

Þegar ég kom heim til mín í kvöld leið mér dálítið eins og Jacques Clouseau þegar hann kemur heim til sín og lemur þjóninn sinn Kato. Ég læddist dálítið um íbúðina mína með adrenalínið leyst úr læðingi og hjartsláttinn öran. Nú er það hins vegar allt saman búið og friður er kominn yfir mig.