Sætbeiskt mánafljót

Eitt sem einhverjir kunna að halda gegn mér sem undirlegheit er að fátt kætir mig jafnmikið og að heyra „Moon River“ eftir Henry Mancini. Velgert og fagurt fólk finnst þetta nú varla skrýtið þar sem við erum að tala um eitt fallegasta tónverk sem samið hefur verið. En þegar ég var 17 ára unglingsstrákur féll ég fyrir Audrey Hepburn í Breakfast at Tiffany's. Hún lék fallegu Holly Golightly sem margir vildu eiga, en sem statíska mynd. Hins vegar á lífi átti hún það til að acta út, gera fólk úrvinda, vera til vandræða og valda hjartasorg. Mér virtist sem það væri heilmikill sætbeiskur sannleikur í þessu frekar yfirborðslega lífi sósíalítunnar. Síðan ég sá myndina hefur lagið „Moon River“ bergmálað í höfði mínu, oftast mjög dauft, en á tímum mjög hátt. Enda var það yndislegt að finna tvöfalda plötu í Lucky's Record með Henry Mancini á 300 kall.